Wpisy z kategorii Taniec

Sty
08

54Pikantna i gorąca, do jedzenia i tańczenia salsa amigos!Taniec z Ameryki Południowej, posiadający wiele odmian, w zależności od miejsca, w którym wyewoluował. Wyróżniamy zatem: Puerto Rican salsa, Cubana Style, L.A. style, New York style salsa. Salsa jako muzyka powstała w latach 1940-1970 z połączenia rytmów karaibskich i afrokubański, z niemałym wpływem jazzu. Salsa jako taniec narodziła się z mambo i chachy. Cały styl powstał głównie za sprawą firmy nagraniowej All Stars i człowieka o nazwisku Izzy Sanabria, który w latach kryzysu muzyki latynoamerykańskiej zdał sobie sprawę, iż należy połączyć wszystkie rytmy latynoskie i sprzedawać je, jako jeden styl. Obecnie salsa charakteryzuje się dominującymi dźwiękami perkusji, przy akompaniamencie instrumentów strunowych i dętych. Grana jest w metrum 4/4, w dwutaktowych frazach. W dwóch taktach wykonujemy 6 kroków ( po 3 w każdym). W momencie 4 i 8 występuje pauza. Słowo salsa z hiszpańskiego oznacza sos, co odnosić się ma do pikantnego smaku i gorących doznań. Najpopularniejszymi przedstawicielami tego stylu muzyki są: Oscar de León, Celia Cruz, Toto Puente etc. Jeśli karnawał to tylko samba, a jeśli w Rio to wyłącznie Samba de Roda!Samba to taniec towarzyski, pochodzący z Brazylii. Pierwotnie był to zbiór prostych rytmów granych przez afro-amerykańskich niewolników. Jako odrębna forma muzyki samba została uznana w 1917 roku w Rio de Janeiro. Termin samba pochodzi z języka afro-amerykańskiego ( semba, esemba, mesemba, desamba), gdzie oznaczał taniec, w którym partnerzy stykają się brzuchami i wybijają rytm rękami i nogami. Sambę można tańczyć solo lub w parze, w pozycji zamkniętej lub otwartej. Samba jest grana w takcie 2/4. Oznacza to, że słyszymy dwa uderzenia w takcie. Krok wolny to dwa słyszane uderzenia, a szybki to jedno. Kroki stawiamy na rozluźnionych kolanach. Taniec ten przypomina często bieganie po rozżarzonych węglach lub delikatne falowania. Samba de Roda to narodowy taniec brazylijski, jest ściśle związany z karnawałem i z capoeirą. Ten rodzaj samby tańczy się w kole. To właśnie z Samba de Roda wywodzi się samba towarzyska. Współcześnie sambę grają: Zumba E, King Africa, Elza Soares, Agora E Samba etc. Namiętny taniec z nielegalnej knajpy, czyli tango argentino, taniec twych marzeń i snów!Jak sama nazwa wskazuje taniec ten pochodzi z Argentyny i nie ma nic wspólnego z klasycznym tangiem turniejowym. Tango argentyńskie jest nazywane tańcem ulicy miasta i łączy w sobie dużo zmysłowości, pasji i delikatności za razem. Tango pojawiło się w latach 80` XIX w. na przedmieściach Buenos Aires i Montevideo i nie było tańczone na salonach. Było tańcem raczej potępianym, symbolizującym namiętne relacje i nieprzyzwoitość. Tango tańczyła zatem tylko ,,biedota”, a najpierw sami mężczyźni. Dopiero w latach 30` XX w. tango stało się bardziej popularne, a rozkwitło znacznie po II Wojnie Światowej. Tango to głównie improwizacja. Istnieją oczywiście podstawowe kroki, sposób trzymania partnerki czy markowania, ale prawdziwe tango argentyńskie to właśnie przewaga improwizacji i poddanie się pasji. Słowo tango wywodzi się od łacińskiego słowa tangir lub tangere, co oznacza grac, dotykać. Inne źródła mówią, że tango wywodzi się od afrykańskiego słowa tangano, czyli po prostu taniec afrykański. Charakterystyczne dla tanga jest połączenie ruchów ,,twardych” i ,,miękkich”. Całość przypomina trochę ruchy kotów i posiada częste, nieoczekiwane zwroty ciał partnerów. Najsłynniejszym przedstawicielem tego stylu, grającym tango jest Carlos Gardel.

Sty
05

50Capoeira wywodzi się z tradycji afrykańskiej i brazylijskiej, stąd jej rytmiczne, wręcz akrobatyczne figury. Technika ta skupia się na kopnięciach. Sztuka walki wygląda jak taniec, zawiera elementy charakterystycznych plemiennych tańców. Towarzyszy jej muzyka, oczywiście afrykańska. Dzięki temu, że między elementami walki są elementy tańca, momenty ataku są trudne do przewidzenia. Capoeira została stworzona dla rozrywki przez brazylijskich niewolników, manifestowali w ten sposób swoją przynależność kulturową. Dopiero niedawno stała się faktyczną sztuką walki, piękną, kiedy przypatrujemy się jej z boku. Capoeira wygląda jak zgodny taniec dwóch osób, nie ma elementów statycznych, cały czas jest płynny ruch, efektowne przejścia i uniki. Sama walka odbywa się parami w środku koła, jaki tworzą zebrani. Gdy walczy para, reszta muzyką i śpiewem dodaje energii walczącym. Capoeire mogą uprawiać wszyscy, którzy tylko chcą: kobiety, mężczyźni, dzieci. Najważniejszy ruch w tej sztuce walki to ginga, nadający walce płynność, dynamikę, charakter tańca. Sztuki walki uprawiane są na całym świecie, od najdawniejszych czasów. Przedstawiane na filmach sceny walk są zazwyczaj w wykonaniu bohaterów z krajów azjatyckich. I stąd też nasze skojarzenie sztuk walki z Azją. Jednak sztuki walki obecne są i rozwijane na całym świecie. Szkół sztuk walki jest bardzo dużo, jednak cel nauki jest ten sam. Trzeba pokonać przeciwnika przy użyciu własnej siły w bezpośrednim starciu. W wielu szkołach oprócz nacisku na trening fizyczny ważne jest również nauczenie opanowywania emocji, wewnętrznego spokoju. Część sztuk walki naucza medytacji i równowagi duchowej, część idzie tylko w kierunku usprawniania kondycji i możliwości fizycznych ciała. Na sztuki walki składają się np. uderzenia, kopnięcia, duszenie, dźwiganie, chwyty, czasem również użycie białej broni. Obecnie sztuki walki dzielimy na kilka sposobów: w zależności, czy są to walki na stojąco, w leżeniu czy w zwarciu, czy są uderzeniowe, czy chwytowe, jakie są ograniczenia i zasady w technikach. W dzisiejszych czasach umiejętność samoobrony jest ważna.

Sty
04

53Jeśli umiesz chodzić, umiesz też tańczyć merengue!Taniec rodem z Dominikany, posiadający wiele odmian, a najpopularniejszą z nich jest Merengue Cibaeno, zawdzięczającą swoją nazwę od regionu, z którego pochodzi, czyli El Cibao. Merengue był to taniec klasy niższej. Ciekawostką jest to, że dyktator Rafael Trujillo uznał merengue za symbol narodowy Dominikany. Słowo merengue w tłumaczeniu z języka hiszpańskiego znaczy ,,ubite jajko”. Merengue gramy i tańczymy w takcie ,,na dwa”, temu właśnie zawdzięczamy prostotę tego tańca. Wystarczy zatem poruszać się rytmicznie w takt muzyki, nie zapominając o ruchu bioder. Partnerzy ruszają naprzemiennie nogami i jednocześnie kołyszą biodrami na ,,raz” i ,,dwa”. Mogą oni przemieszczać się do przodu, do tyłu lub po okręgu. Kroki są jednak na tyle proste, że spokojnie można pokusić się o trochę improwizacji. Muzyka ta pierwotnie wykonywana była na instrumentach strunowym o nazwie tambora. Słowa piosenek były najczęściej wulgarne. Obecnie merengue wykonują tacy artyści jak: Juan Luis Guerra, Elvis Crespo, Sergio Vargas, Edy Herrera, Los Hermanos Rosario etc. Zmysłowa gra uwodzenia i wzajemnego pożądania, to właśnie tak najkrócej scharakteryzować rumbę.Rumba jest stylem posiadającym dwa źródła: jeden to Hiszpania, a drugi to Afryka, lecz najbardziej rozwinęła się na Kubie. Stało się tak ze względu na niewolników afrykańskich przewożonych przez Kubę ponad 400 lat temu. Słowo rumba pochodzi od hiszpańskiego słowa rumbear, co oznacz taniec pełen szybkich i wolnych ruchów. Rumba należy do tańców towarzyskich i jest nazywana tańcem miłości. Tańczymy ją w rytmie na ,,raz, dwa, trzy, cztery”- stanowi to jeden takt, w którym stawiamy trzy kroki (dwa szybkie i jeden wolny). Kroki stawiamy na całych stopach, nie zapominając o ruchu bioder. Najważniejsza w rumbie jest partnerka. To na niej skupia się cała uwaga. Ma ona kusic partnera i wymykać się mu, wykonywać ponętne ruchy i wzbudzać jego zazdrość. Jednak przez cały czas to partner prowadzi. Odróżniamy rumbę towarzyską i kubańską, która jest zupełnie inna od towarzyskiej. Kubańska rumba składa się z trzech części: diana (melodyjny wstęp), décisema (improwizacja piosenkarza, przedstawienie historii), rompe la rumba (elementy perkusyjne, rozpoczyna się taniec). Znanymi muzykami, wykonującymi rumbę byli np. Papa Wendo (ojciec kongijskiej rumby), Jose Feliciano, Los Rumberos etc.